Դ
Իշխեց նա այսպես, դյուցազնը մեր
Քառասուն տարի։— Եվ ահա ծեր
Մազերին նրա, գլխին հուրհեր
Իջավ մառախուղ, ցրտին ձմեռ։—
Դարձավ նա զառամ ու ալեհեր,
Եվ կամաց-կամաց դյուցազնին ծեր
Սկսեց պատել, ինչպես գիշեր,
Վիշտ անբուժելի ու մահաբեր։—
Չուներ նա ժառանգ աշխարհում դեռ—
Եվ մտորում էր դյուցազնը ծեր։
Ե
Մտորում էր նա, դյուցազնը ծեր,
Որ մնալու է երկիրն անտեր,—
Բարձրաբերձ լեռներ, հարուստ հանդեր,
Եվ ոսոխի ու չարի հանդեպ
Ռամիկ ժողովուրդ՝ անկար, անգետ։—
Մտածում էր նա, դյուցազնը սուրբ,
Որ անցնելու է իր փառքը զուր,
Որ իր երկնահեց[1] երկիրն հզոր
Դառնալու է վաղն հազար ու բյուր
Թշնամիների ավար ու կուր։—
Եվ այսպես՝ հասած ծերության դուռ՝
Մտորում էր նա սրտով տխուր,
Եվ իր հետ մեկտեղ, թախիծով հուր,
Ժողովուրդն էր ողջ մտորում լուռ։—
Զ
Կարո՞ղ է սակայն պատահել, որ՝
Որքան էլ լինի ապագան մութ՝
Մնա անժառանգ ու անսերունդ
Երկիր մի ամբողջ ու ժողովուրդ։—
Կարո՞ղ է լինել, որ երկրում լուրթ,
Որքան էլ խավարն իջնի տխուր,
Չբացվի հանկարծ հրաշքով հուր
Գալիքի համար փրկության դուռ։—
Եվ ահա— մի վառ ու պայծառ օր—
Հրաշքով անհաս ու զորավոր—
Առյուծ-Մհերին մեր ալևոր
Ծնվեց մի մանկիկ արևավոր։—
Է
Ծնվեց մի մանկիկ արևավոր
Առյուծ-Մհերին իբրև ժառանգ,
Դավիթ անվանեց ծերը նրան,
Փառք տվեց ապա բախտին իրա,
Որ հուշն իր էլ հա´ր երկրի վրա
Պիտի առկայծի ու հուրհուրա։—
Եվ նայելով իր մանուկ Դավթին՝
Նա պայծառացավ սրտով կրկին,
Նա ի՛նքն էր կարծես եկել երկիր
Հրաշքով մի սուրբ ու անհնար,—
Նա ի՛նքն էր կարծես եկել աշխարք
Ու հուր-հավիտյան պիտի մնար…
Այս պոեմը, որը ներկայացնում է անցած ժամանակի և մռայլ ապագայի մասին մի հզոր մտորում, պատմում է մի դյուցազնի կյանքի վերջին շրջանում և նրա հետ կապված ժողովուրդի ճակատագրի մասին: Պոեմը ունի խորը խորհրդանշական իմաստներ՝ մի կողմում ուժեղ հերոսը, մյուս կողմում՝ երկիրը և ժողովուրդը:
Հեղինակը նկարագրում է դյուցազնի ծերացումը և նրա կյանքի հառաչանքը: «Ծերություն» և «մահ» բառերը ծառայում են որպես խորհրդանիշ, որը հիշեցնում է կյանքի անցողիկությունն ու մահվան անխուսափելիությունը: Դյուցազնը կորցնում է իր ուժը և դեմքով ապրած տարիների հետ բախվում է կյանքի անպատեհության հետ: Մարդու ներգործությունը տիեզերքի վրա նվազում է տարիքին զուգահեռ: Այս հատվածը մեջբերում է բնության անխուսափելի փոփոխությունները և մարդկային միտքը:
Դյուցազնը մտորում է իր ժառանգի բացակայության մասին, և դա նշանակում է, որ աշխարհը կարող է մնալ անտեր: Նա տեսնում է աշխարհը որպես մութ և վշտալի, որտեղ առկա է մի վախկոտ ժողովուրդ՝ անկար ու անգետ: Այսպիսի մտքեր դյուցազնի հոգում առաջացնում են տխրություն, որն էլ փոխանցվում է ամբողջ ժողովրդին: Ժողովուրդը դեռ չի գտել իր առաջնորդը, ուստի զարմացած մտածում է, թե ինչ կարող է լինել ապագան:
Եվ ահա, նույնիսկ այս խավարից հետո, դյուցազնի սրտում լույս է բացվում: Պոեմը ներկայացնում է մի նոր հրաշքի մասին՝ Դավիթը, որը հայտնվում է որպես նոր ժառանգ: Սա խորհրդանշում է այն, որ որքան էլ խավարն ու վիշտը իշխեն, նոր կյանքը միշտ կարող է ծագել, և դա կլինի մի փրկություն: Երեխան, Դավիթը, իբրև նոր կյանքի խորհրդանիշ, վերածվում է հույսի և փրկության նշան: Նա՝ որպես դյուցազնի ժառանգը, կրում է ուժի և պայծառության խորհրդանշանները, իսկ նրա ծնունդը նշանակում է ազգի վերածնունդ:
Այս պոեմը խորը խորհրդանշական է և պատկերում է կյանքի և մահվան բնական փուլերը, բայց նաև խոսում է ապագայի մասին՝ շեշտելով նոր կյանքի հնարավորությունը: Դյուցազնին ծերությունը չի կարող հաղթահարել, բայց նոր սերունդը կարող է վերածնունդ տալ: Ընդհանուր առմամբ, պոեմը խոսում է մենակության և վշտի մասին, բայց նրա խորքում կա նաև հույսի և առաջընթացի գաղափար:
Դավիթը որպես նոր առաջնորդ պատկերում է վերածնունդը, և պոեմը ամբողջությամբ կրում է այս գաղափարների միջոցով ուժեղ հուզական երանգ:











