Տեղադրիր in, on, at
Once there lived a pussy cat
Who was very fat, he made warm things
For cats and kittens
One fine day a dog came
-Hello, I haven’t got a hat, I am very cold, I want a hat. What do you say?
-O.K, Come on Friday!
On Friday morning the dog came
– “Is it ready, my hat?” And where’s the Cat?”
-He is not at home yet
-Waiting for me, don’t worry. You will get your hat.
-I want my hat, I don’t want to chat
-Come on Friday at three o’clock.
So again the dog came, but there is no cat, no hat
-What hat, we don’t have a hat for you….
-You’re just a thief!”
-And you’re a liar
Things went from bad to worse
Till it got to court
Since that day,
On seeing one, an honest dog
Starts growling at the cat
As if he wants to ask again,
Well, what about my hat?”
The cat just hisses in reply and runs away
So that’s all we want to say.
Մի մարդ ու կին են լինում,այս մարդն ու կինը իրար չեն հավանում, կինը մարդուն էր հիմար ասում մարդն էլ կնոջը ու միշ միասին կռվում էին։Մի օր մարդը մշակի ձեռքը ի փութ եղ ու բրինձ է տալիս որ տանի տուն։
Կինը բարկանում է որ այդքան շատ եղ ու բրինձ է բերել,ասում է ինչի համար ես բերել ,ամուսինը ասում է տար պահի բարեկենդանի համար է։ Կինը տանում պահում է։Որոշ ժամանակ է անցնում սպասում է սպասում բարեկենդանը չի գալիս։Մի օր կինը դռան դեմը նստած է լինում տեսնում է մի մարդ արագ-արագ անցնում է, մտածում է բարեկենդանն է, ձայն է տալիս։ Այս տղան ձևանում է թե ինքը բարեկենդանն է գալիս է յուղն ու բրինձը վերցնում գնում է։Մարդը գալիս է տուն կինը ասում է որ բարեկենդան էր եկել եղն ու բրինձը տվեցի շալակը տարա։Նորից կռվում է կնոջ հետ ու նստում է ձին գնում է բարեկենդաի ետևից։Բարեկենդանը ետ է նայում տեսնում է մի ձիավոր է գալիս,հասկանում է որ էդ կնկա մարդն է գալիս է եղ ու բրնձից։Բարևում են իրար մարդը հարցնում է հարդյոկ էդ տեղով մարդ չի անցել,ասում է տեսել է արագ-արագ քայլելով անցնելիս,համոզում է որ ձին թողնի իմ մոտ արագ-արագ քայլելով գնա բարեկենդանի ետևից։Մարդը ձին թողնում է ու գնում է մեկ-երկու բրեկենդանի ետևից։Ձինել բարեկենդանըն էլ ձին,եղն ուբրինձնել ու հակառակ կողմով հեռանում է։Մինչև այսօր մարդ ու կնիկ իրար հետ կռվում են,մարդը եղ ու բրինձի համար կնիկը ձիու, նա նրան է հիմար ասում նա նրան, բարեկենդանն էլ լսում է ու ծիծաղում։
Երկու եղբայր են լինում․ մեկը խելոք,մեկը հիմար։Խելոքը հիմարին աշխատացնում է տանջում է,այնքան է տանջում որ հուսահատվում է և որոշում է բաժանվել եղբորից ,ասում է իմ բաժինը տուր ես գնամ իմ համար առանձին ապրեմ։Խելոք համաձայնում է ասում է այսօր ապրանքը դու տար ջուրը ես էլ կեր տամ,
երբ ջրից ապրանքը բերես որը մտնի գոմը ինձ որը մնա դուրսը քեզ։Հիմարը համաձայնում է դուրսն էլ ցուրտ է լինում։Երբ եզներին ջրից բերում է,եզները տաք գոմը տեսնում են ու մեկը մյուսի ետևից մտնում են ներս, միայն մեկն է մնում են էլ հիվանդ մոզի։ Հիմարը թոկը վիզն է գցում, տանում է ծախելու։Մի հին ավերակի մոտով անցնելիս խոսում է ավերակը արձագանքում է իր արձագանքը, իրեն թվում է ավերակը իր հետ է խոսում, ուզում է մոզիին գնիել։Հիմարը տաս մանեթով վաճառում է մոզիին ավերակին, շվշվացնելով գնում է տուն։ Հաջորդ օրը վերադառնում է փողերի ետևից։Ինչ խոսում է ավերակը հակառակ պատասխանն է տալիս, իրեն թվում է թե ավերակը չի ուզում փողը տալ, բարկանում է ձեռքի փայտով տուր թե կտաս ավերակի պատին։ Մի քանի անգամ խփելուց հետո մի երկու քար է ավերակից ընկնում։ Դու մի ասա հնուց գանձ էպահված լինում ավերակի պատերիեջ։Քարերը որ ընկնում են ոսկի է թափվում հիմարի առաջ լցվում։ Հիմարը ասում է իմ փողը տաս մանեթ է ինչ եմ անում այսքանը, իմը տուր գնամ։ Վերցնում է իր փողը գալիս է տուն։ Եղբայրը որ ձեռքի ոսկին տեսնում է աչքերը չորս է անում։ Հիմարին համոզում է ասում է որ շորեր կառնի, հիմարն էլ համ իր ոսին է տալիս համ տեղն է ասում։ Խելոքը ամբողջ ոսկին հավաքում է բերում է տուն հարստանում է հիմարին էլ շոր չի առնում։ Հիմարը ասում է ասում տեսնում է բան դուրևս չի գալիս գնում է դատարան։ Դատարանում որ սկսում է պատմել ոչ ոք չի հավատում։ Բոլորը ծաղրեւմ են եղբայրն էլ բոլորի հետ ծաղրում է ։ Էդպես էլ խեղճ հիմարը կիսմարկ է մնում։
Այսօր մենք դասարանով գնացել էինք Խնկոր Ապոր անվան գրադարան։Այնտեղ մենք բանաստեղդություներ արտասանեցինք հետո լրագրողները բարձրախոսով մեզանից հարցազրույց վերցրեցին, թե ինչ է մեր անունը և ինչ ենք սիրում կարդալ Հովհանես Թումանյանի ստեղծագործություներից։Գրադարանում մեզ համար գիտության-կրթության նախարարը հեքիաթ կարդաց՝ <<Շունն ու կատուն>> մենք էլ միացանք նրան, հետո մենք գրքեր նվիրեցինք։Շատ լավ օր էր ճաբորդությունը ինձ շատ դուր եկավ։
Իմ կարծիքով կատուն սուտասան է և բարեկամություն անել չգիտեր և շանը խափեց գդակը չկարեց։
Իմ կարծիքով շունը ճշտապահանջ էր և համբերատար։
Կատու դու շատ սուտասան,անամոթ կենդանի ես։Եթե կարել չգիտեիր պետք չեր սուտ խոսեիր ու գլխարկս չկաեիր։
Շուն ես կարել գիտեմ ուղակի շատ գործեր ունեի ու չհասցրեցի կարել,հիմա ճամփորդության եմ կվեռադառնամ կկարեմ։
Ես որդիանց կաշին եմ ինձ շունը ինձ գտավ տարավ կատվին տվեց որ կատուն գլխարկ կարի։Կատուն էլ խափեց շանը ու ինձ կարեց իրա համար գլխարկ դարձրեց։Ես խեղճ շունն էլ գնում գալիս ինձ էր հարցնում։
Այդ պես շունն ու կատուն իրար հետ կռվեցին և թշնամիներ դարձան։
Ժամանակով Կատուն ճոն էր,
Շունն էլ գըլխին գըդակ չուներ,
Միայն, գիտեմ ոչ` որդիանց որդի],
Ճանկել էր մի գառան մորթի:
Եկավ մի օր, ձմեռվան մըտին,
Կատվի կուշտը տարավ մորթին:
— Բար’ աջողում, ուստա Փիսո,
Գլուխըս մըրսեց, ի սեր Աստծո,
Ա՛ռ էս մորթին ու ինձ համար
Մի գդակ կարի գըլխիս հարմար:
Վարձիդ համար միամիտ մընա՛,
Համա-համա շատ չուշանա:
— Աչքիս վըրա, քեռի Քուչի,
Մի գըդակ ա, հո մի քուրք չի․
Քու թանկագին խաթեր համար
Ուրբաթ օրը համեցեք տար:
Փողի մասին ավելորդ ա,
Մեր մեջ խոսելն էլ ամոթ ա,
Ի՜նչ մեծ բան ա, տո՜, հե՛ր օրհնած,
Միա՜յն, միա՜յն մի գդակի վարձ:
Ուրբաթ օրը քեռի Քուչին`
Ուստից առաջ` բաց-բաց կուճին
Թափ-թափ տալով` ծանդըր ու մեծ,
Ուստա Կատվի շեմքում կանգնեց.
— Ուստեն ո՞ւր ա… փափախս ո՞ւր ա…
— Մի քիչ կացի, հրես կերևա:
II
Ուստեն եկավ քուրքը հագին,
Շանը տեսավ, բեղի տակին
Իրեն-իրեն քիչ փընթփընթաց,
Ու մուշտարու վըրա թընդաց.
— Ցուրտը տարա՞վ… վա՜հ, տընա՛շեն,
Չես թող անում մի շունչ քաշեն.
Հեշտ բան հո չի՞, հըլա նոր եմ
Ցըրցամ տըվել, թե որ կարեմ:
— Դե հե՛ր օրհնած, էտե՛նց ասա,
Էդ բարկանալդ էլ ընչի՞ս ա:
Փող եմ տըվել, վախտին կարի,
Թե չէ` ասա, էգուց արի:
Համ ասում ես, համ չես կարում,
Համ խոսում ես, վըրես գոռում,
Հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ, հա՛մ,
Քանի, ախպեր, գընամ ու գամ…
Ասավ Քուչին ու նեղացած
Վերադարձավ գլուխը բաց:
III
Մին էլ եկավ, դարձյալ չըկար.
Էս անգամը դիպան իրար.
Էլ անպատիվ, անկարգ խոսքեր,
Էլ հին ու նո՜ր, էլ հերն ու մե՜ր,
Էլ գող Փիսո՜, էլ քաչալ Շո՜ւն…
Բանը հասավ դիվանբաշուն:
Շունը մինչև գընաց, եկավ,
Ուստա Կատուն կոտըրն ընկավ,
Գըլուխն առավ ու մի գիշեր
Հայդե՛, կորավ. էն կորչիլն էր․․․
IV
Էն օրվանից մինչև օրս էլ
Շունն էս բանը չի մոռացել,
Մըտքում հըլա դեռ պահում ա,
Որտեղ Կատվին պատահում ա,
Վեր ա թըռչում, վըրա վազում,
Իրեն մորթին ետ ա ուզում.
Իսկ սևերես Կատուն հանկարծ
Ետ ա դառնում ու բարկացած
Փըշտացնում ա. մըթամ նոր եմ
Ցըրցամ տըվել, թե որ կարեմ
I can eat
I can jump
I can play
կամ՝
You can swim
He can watch youtube
We can play with snow
Nick likes to draw, He draws well. He can draw planes and cars, cats and dogs. He takes his chair, sits down at his table and draws.
Suddenly a bog brown dog comes in. It is Rex. Rex and Nick are good friends. Rex sees a picture on the table. He looks at the picture and sees a big black cat. Rex does not like cats. So he begins to bark. “Bow wow.”
Nick looks at the picture, then he looks at the dog and says, “Ha, ha ha. It is not a cat, Rex. Don’t worry. It is a picture of a cat.”
Խորեն Սարգսյանի բլոգ 